بیش از یک ماه از درگیری نظامی آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی می‌گذرد و زندگی روزمره مردم ایران که پیش از این نیز به دلیل مشکلات اقتصادی تعریفی نداشت، حالا به‌شکلی فزاینده نیز تحت تاثیر قرار گرفته است.

حکومت در این یک ماه، با قطع اینترنت و محدود کردن جریان آزاد اطلاعات، روایت‌سازی یک‌طرفه‌ خود را با تکیه بر دستگاه تبلیغاتی‌ در اختیارش، پیش می‌برد و حتی دسترسی مردم به اخبار مستقل و اینترنت بین‌الملل را هم جرم‌انگاری کرده است. گرانی بیداد می‌کند، کسب‌وکارها عملا فلج شده‌اند، درآمدها کاهش یافته است و بسیاری از مردم در پرداخت اجاره‌ خانه‌ یا مغازه‌هایشان نیز با مشکل مواجه شده‌اند. موجودی حساب‌های بانکی هم ته کشیده‌ و اضطراب ناشی از حملات هوایی و پیامدهای آن سلامت جان و روان مردم را نشانه گرفته است.

در چنین شرایطی که جامعه بیش از هر زمان دیگری به امنیت روانی و آرامش نیاز دارد، وابستگان و مواجب‌بگیران نظام با برگزاری تجمع‌های شبانه، سر دادن شعار و پخش نوحه‌های آزاردهنده در معابر عمومی، بر آشفتگی روحی و روانی مردم می‌افزایند و هرگونه اعتراض به آن‌ها نیز پاسخی جز خشونت ندارد.

بر مبنای تعاریف علمی، هرگونه آلودگی صوتی یا صدای آزاردهنده می‌تواند بر فعالیت موجودات زنده، از جمله انسان، تاثیر بگذارد و عوارض جسمی و روانی متعددی به همراه داشته باشد. این صداها که فراتر از آستانه تحمل انسان توصیف می‌شوند، می‌توانند موجب استرس، اضطراب، اختلال خواب، کاهش تمرکز، افزایش فشار خون، تپش قلب و ده‌ها عارضه دیگر شوند و از نظر علمی هم در دسته‌بندی‌ عوامل مزاحم و مخرب کیفیت زندگی قرار می‌گیرند.

حال اگر همین صداها در شرایطی ایجاد شوند که افراد در موقعیت‌های آسیب‌پذیر هم قرار دارند، پیامدهای آن‌ به‌مراتب شدیدتر خواهد بود. درست مانند این روزها که بسیاری از مردم، تحت فشارهای اقتصادی و اضطراب ناشی از جنگ، به‌ ستوه آمده‌اند و اتفاقا حاکمیت را عامل اصلی این وضعیت می‌دانند. در چنین فضایی، آلودگی‌های صوتی ناشی از تجمع و فعالیت وابستگان حکومت در معابر عمومی، هم آزاردهنده‌تر است و هم بر سلامت جسم و روان مردم آثار مخرب‌تری به جا می‌گذارد.

یکی از ساکنان محله‌ای در نزدیکی میدان ونک تهران، جایی که وابستگان حکومت هر شب در فاصله حدود ۳۰ متری واحدهای مسکونی تجمع می‌کنند و شعار می‌دهند، می‌گوید او و دیگر همسایه‌ها این رفتارها را آزار «آگاهانه و عامدانه» مردم تلقی می‌کنند. به گفته او، «انگار از میزان انزجار مردم از خود خبر دارند، اما می‌خواهند قدرتشان را به رخ بکشند.»

به گفته این فرد، کسانی که در نزدیکی محل سکونت آن‌ها تجمع می‌کنند، ساکن همان محله نیستند و با اتوبوس به منطقه منتقل می‌شوند. آن‌ها چند ساعتی شعار می‌دهند و نوحه پخش می‌کنند و سپس با همان وسایل نقلیه محل را ترک می‌کنند.

او همچنین تاکید می‌کند که بسیاری از ساکنان، حتی از روبرو شدن با این افراد هم خودداری می‌کنند و مسیرشان را هم تا حد امکان تغییر می‌دهند تا از محل تجمع آن‌ها عبور نکنند.

فرد دیگری ساکن یکی از مناطق شمالی تهران، با تاکید بر اینکه بیش از ۵۰ سال در این محله زندگی کرده و اغلب ساکنان را می‌شناسد، می‌گوید افرادی که هر شب در نزدیکی محل زندگی او تجمع می‌کنند، برایش ناآشنا هستند و اطمینان دارد که از مناطق دیگر به آنجا منتقل می‌شوند. به گفته او، شرکت‌کنندگان در این تجمع‌ها از طیف‌های سنی مختلفی‌اند، اما از نظر «بی‌ادبی» و «پرخاشگری» همه مثل هم‌اند. به‌گونه‌ای که هرگونه اعتراض به آلودگی صوتی را با واکنش‌های تند و خشونت‌آمیز پاسخ می‌دهند.

فرد دیگری نیز می‌گوید تجمع‌های شبانه وابستگان حکومت در نزدیکی محل سکونت آن‌ها، باعث وحشت و اضطراب شدید برخی ساکنان شده است، چرا که این نگرانی وجود دارد که در صورت هدف قرار گرفتن این تجمع‌ها در حملات اسرائیل، ساکنان محل نیز در معرض آسیب قرار گیرند.

در شبکه‌های اجتماعی نیز، آن دسته از کاربرانی که موفق شده‌اند به اینترنت بین‌الملل دسترسی پیدا کنند، از آزارهای شبانه وابستگان حکومت در مناطق مسکونی و معابر عمومی خبر داده‌اند. در برخی از این گزارش‌ها که همراه با ویدیو منتشر شده، نیروهای حکومتی علاوه بر حضور در خیابان‌ها و سر دادن شعارهایی با صداهای گوشخراش، تیراندازی هوایی نیز می‌کنند.

در مواردی دیگر، گروه‌هایی با موتورسیکلت در سطح شهر تردد و با سر دادن شعارهایی مانند «حیدرحیدر» فضای شهر را متشنج‌تر می‌کنند. پیش‌تر نیز ویدیوهایی منتشر شد که نشان می‌داد نیروهای حکومتی به سمت خانه‌هایی که علیه حکومت شعار سر می‌دهند، شلیک می‌کنند.

این تجمع‌ها که معمولا هر شب از حدود ساعت ۲۰ آغاز می‌شود و تا نیمه‌شب ادامه دارد، برای حکومت اهمیتی حیاتی دارد. زیرا تجربه نشان داده است که جمهوری اسلامی از اعتراض مردم ایران خیلی بیشتر از حملات خارجی می‌هراسد. بنابراین حضور وابستگان حکومت در خیابان‌ها از نظر آن‌ها مانعی در شکل‌گیری اعتراض‌های مردمی است.

دقیقا به همین دلیل است که در یک ماه اخیر مقام‌های حکومتی بارها بر «خیابان» تاکید کردند و از سرنشینان قطار انقلاب خواسته‌اند آنجا را ترک نکنند. با این حال، گزارش‌هایی وجود دارد که تعداد زیادی از این نیروها ریزش کرده‌اند و نظام اسلامی برای تداوم این تجمع‌ها، به پرداخت مشوق‌هایی مانند کارت هدیه نقدی متوسل شده است. همچنین گزارش‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه در معابر عمومی بین مردم پرچم‌ جمهوری اسلامی توزیع و از آن‌ها خواسته می‌شود آن‌ها را روی خودروهایشان نصب کنند.

در رسانه‌های حکومتی، تجمع‌های شبانه تحت عنوان «ماندن پای کار ایران» و «حماسه خیابان» توصیف می‌شود. خبرگزاری‌های فارس، مهر و تسنیم که به نظر می‌رسد کنترل جریان خبری و روایت‌سازی داخلی را در دست گرفته‌اند، روزانه گزارش‌های تصویری متعددی از این تجمع‌ها منتشر می‌کنند. در صداوسیما نیز این برنامه‌ها به‌صورت مستمر پوشش داده می‌شود.

در برخی از این گزارش‌های تصویری، زنانی دیده می‌شوند که با پوشش اختیاری در تجمع‌ها حضور دارند، اما در حمایت از نظام اسلامی سخن می‌گویند و شعار می‌دهند؛ رویکردی که پیش‌تر نیز سابقه داشت، اما در شرایط کنونی به شکلی هدفمند و گسترده‌تر استفاده می‌شود.

از مجموع شواهد و گزارش‌ها آشکار می‌کند که نمایش خیابانی وابستگان حکومت بخش مهمی از راهبرد کنترل فضا و مدیریت افکار در داخل و خارج از ایران است. همان چیزی که علی خامنه‌ای از آن به‌عنوان «قدرت نرم» سخن می‌گفت. از نظر نظام اسلامی، این قدرت نرم حتی اگر فقط صورت ظاهری از آن باقی مانده باشد، باید به هر قیمتی حفظ شود، زیرا یکی از ستون‌های اصلی بقای نظام است. حتی اگر قیمت آن، آزار سازمان‌یافته مردمی باشد که بیش از هر زمان دیگری به ثبات، امنیت روانی و آرامش نیاز دارند.