در حالی‌ که عربستان سعودی مسیر آینده فرهنگی خود را ترسیم می‌کند، درعیه با تکیه بر میراث تاریخی‌ خود، به‌عنوان نمادی از پیوند گذشته و آینده احیا می‌شود؛ پروژه‌ای که به گفته محمد بن سلمان آل سعود، ولیعهد عربستان سعودی، نشان می‌دهد پیشرفت پایدار بدون اتکا به ریشه‌ها ممکن نیست.

به‌ گزارش ووگ عربی، درعیه زادگاه پادشاهی سعودی و جایی است که نخستین پایه‌های حکمرانی سعودی آنجا شکل گرفت. محله الطریف آن که امروز در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است، در کنار جریان زندگی روزمره در آن، مرکز رهبری و اجتماع و محل اخذ تصمیم‌ها بود.

اهمیت درعیه نه‌تنها در آن چیزی است که در گذشته رخ داد، بلکه در این است که آن میراث چگونه همچنان به شکل‌ دادن زمان حال ادامه می‌دهد. امروز، احیای درعیه بازتابی از تعهد عربستان سعودی به حفظ میراث فرهنگی است؛ میراثی که نه به‌عنوان یک بنای ایستا، بلکه به‌عنوان نقطه ارجاعی زنده دیده می‌شود.

معماری و برنامه‌ریزی این منطقه بر این ایده تاکید دارد که پیشرفت الزاما به معنای گسستن از تاریخ نیست. این تعادل میان تداوم و تغییر همان چیزی است که ماگی بو غصن، بازیگر لبنانی و از چهره‌های شناخته‌شده تولید آثار نمایشی که در حال همکاری‌های فرهنگی با عربستان سعودی است، درک خود از هویت را بر اساس آن توضیح می‌دهد. او می‌گوید: «ریشه‌های ما بسیار فراتر از یک نقطه آغازند؛ آن‌ها پناهگاهی درونی‌اند که هر زمان راه را گم می‌کنیم یا در جریان پرشتاب زندگی گرفتار می‌شویم، به آن بازمی‌گردیم. از نظر من، ریشه‌ها همان قطب‌نمایی‌اند که با شتاب‌ گرفتن زندگی، ما را دوباره با هویت واقعی‌مان هم‌راستا می‌کنند.»

از این منظر، درعیه به‌مثابه لنگری ملی عمل می‌کند و در حالی که عربستان سعودی آینده فرهنگی خود را ترسیم می‌کند، به آن وضوح و جهت می‌بخشد. در موازات این روند، مسیر حرفه‌ای بو غصن نیز بازتاب‌دهنده همین تعادل است. او توضیح می‌دهد: «سفر من ریشه در هویت دارد. حرفه‌ام را وقف بازنمایی خودم، جامعه‌مان و روح جامعه عرب کرده‌ام؛ روایت داستان‌هایمان، پرداختن به پیچیدگی‌هایمان و دفاع از مسائلی که با مردم ما پیوند دارد.»

این بازیگر تاکید می‌کند که پیشرفت هرگز مستلزم رها کردن ریشه‌ها نیس ت، بلکه تکامل واقعی در نوسازی ابزارها و در عین حال حفظ جوهره وجودی نهفته است.

شرکت درعیه که مسئولیت برنامه‌ریزی، حفاظت، توسعه و بهره‌برداری از پروژه درعیه را بر عهده دارد، با تمرکز بر حفاظت از ارزش تاریخی این مکان و هم‌زمان آماده‌سازی آن برای کاربری معاصر عمل می‌کند. به این ترتیب در کنار حفظ محله الطریف و چشم‌انداز پیرامونی «وادی صفار» و «وادی حنیفه»، درعیه به‌گونه‌ای شکل می‌گیرد که فضاهای فرهنگی، عرصه‌های عمومی و مجموعه‌ای از تجربه‌های غذایی و سبک زندگی را هم در بربگیرد. هدف آن است که این منطقه بخشی از زندگی روزمره مردم عربستان سعودی باشد، نه مکانی که صرفا از زاویه حفاظت تاریخی به آن نگریسته شود.

در این بستر در حال تغییر، تاملات بو غصن درباره «مکان» معنای بیشتری می‌یابد. هم‌زمان با گشوده‌ شدن درهای درعیه به روی زندگی معاصر، او از مکان‌ها نه به‌عنوان پس‌زمینه‌هایی منفعل، بلکه به‌عنوان بازیگرانی فعال در روایت داستان‌ها، یاد می‌کند: «شاید این نگاه فلسفی به نظر برسد، اما من عمیقا باور دارم که مکان‌ها حافظ روح و داستان زندگی کسانی‌اند که در آن‌ها زیسته‌اند. دیوارها و کوچه‌ها نگهبان روایت‌ها هستند.»

او برای توضیح این ایده، به سریال «أمل» (A Amal) اشاره می‌کند که داستان روستایی با قوانین و سنت‌های سخت‌گیرانه را روایت می‌کرد: «این جامعه با مخاطبان ارتباط عمیقی برقرار کرد و ارزش‌های شخصیت‌ها و شیوه زندگی آن‌ها بسیاری را شیفته کرد.» او همچنین یادآور می‌شود که سریال «بالدَّم» (B Dam) چنان محبوب شد که لوکیشن‌های فیلمبرداری آن به جاذبه‌های گردشگری برای طرفداران تبدیل شدند.

رابطه این بازیگر با پادشاهی سعودی نیز وارد مرحله‌ای تازه شده است. بو غصن می‌گوید: «در حال حاضر در تدارک پروژه‌ای در عربستان سعودی هستیم و امیدواریم در درعیه فیلمبرداری کنیم؛ منطقه‌ای سرشار از میراث و لوکیشن‌های خیره‌کننده که آن را به نوعی یک استودیوی زنده بدل کرده است.»

او می‌افزاید که بازدید از مکان‌هایی با چنین بار فرهنگی، انسان را به تامل وامی‌دارد: «این مکان‌ها شما را با آینه زمان روبرو می‌کنند؛ بازتابی از آنچه بودیم، اینکه چگونه تغییر کردیم و چه چیزهایی همچنان شایسته حفظ‌ شدن‌اند.»

در حالی که عربستان سعودی به ترسیم مسیر فرهنگی خود ادامه می‌دهد، درعیه گواهی است بر اینکه پیشرفت زمانی معنا و عمق بیشتری می‌یابد که با میراث پیوند خورده باشد. بو غصن در پایان می‌گوید: «در نهایت، هر مسیری که از ریشه‌هایش جدا شود، ذاتا ضعیف خواهد بود؛ حتی اگر در ظاهر درخشان جلوه کند.»