ترکیبی از سرخابی و قرمز سیر با اندکی نارنجی، رنگی بود که ولنتینو گاراوانی جوان را شیفته خود کرد. این رنگ که او نخستین بار سال ۱۹۵۹ با یک پیراهن کوکتل (نسبتا رسمی اما نه کاملا مجلسی) بدون بند از تور چیندار به دنیای مد معرفی کرد، بعدها با نام «قرمز ولنتینو» شناخته شد.
ولنتینو در کتابش «قرمز» (Rosso) نوشت: «بهنظر من زنی که قرمز میپوشد، همیشه شگفتانگیز است؛ او تصویر کامل یک قهرمان زن است.»
این قرمز پرعمق و فاخر امروز به امضای ولنتینو بدل شده و مترادف با نام ولنتینو است. با این حال سالها طول کشید تا این طراح ایتالیایی به شهرتی واقعا جهانی دست یابد؛ آن هم با لباسی کاملا متفاوت.
به گزارش ایبیسی، وقتی ژاکلین کندی در سال ۱۹۶۸ با همسر دومش، ارسطو اوناسیس، غول کشتیرانی یونان، ازدواج کرد، پیراهنی با دامن پلیسه به رنگ عاج با بالاتنهای توری و یقهبلند از مجموعه سفید ولنتینو را برگزید. این انتخاب در ایالات متحده سروصدای زیادی به پا کرد، زیرا با لباس رسمی و سنتی او در مراسم ازدواج نخستش با جان اف. کندی فقید، کاملا در تضاد بود.
ماریسا اسپیر، رئیس بخش فروش کیفهای طراحان و مد در بونهامز آمریکا، به مجله ووگ (Vogue) گفت: «لباسعروس جکی برای زمان خود انقلابی بود، چون لباسی کوتاه و غیرمتعارف به شمار میرفت.»
دو سال بعد از آن، ولنتینو نخستین طراح ایتالیایی شد که فروشگاهش را در نیویورک افتتاح کرد و در دهه بعد، به طراحی بسیار پرکار تبدیل شد که برچسب «ساخت ایتالیا» را به جایگاهی جهانی رساند.
او روز دوشنبه، پس از گذراندن عمری درخشان و با کارنامهای پربار در بالاترین سطح مد لوکس، در سن ۹۳ سالگی، در اقامتگاهش در رم، درگذشت.
انتخاب اول خاندانهای سلطنتی، بانوان اول و ستارگان سینما
ولنتینو ۱۱ مه ۱۹۳۲ در وگهرا، شهری کوچک در جنوب میلان، به دنیا آمد. او تکفرزند بود و پدرش کسبوکاری در زمینه تجهیزات الکترونیکی داشت.
پس از تحصیل در رشته مد فاخر در میلان و پاریس، او بهعنوان کارآموز کنار ژان دسه، طراح، کار کرد و سپس در سال ۱۹۶۰، خانه مد خود را در رم بنیان گذاشت.
همان سال در کافهای در رم با جانکارلو جیامِتی آشنا شد؛ کسی که بهزودی شریک کاری و همدم زندگیاش شد.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
ولنتینو درباره او گفت: «اینکه تمام عمرت را با یک نفر شریک شوی، هر لحظه از شادی، رنج، شور، ناامیدی، چیزی است که شرح آن به زبان سخت است.»
جیامتی مدیریت کسبوکار را بر عهده گرفت و امور خلاقه را به خود طراح سپرد.
ولنتینو آنگونه که همگان میشناختند، نخستین ایتالیایی بود که بر صحنههای انحصاری مد فاخر (اوتکوتور) پاریس حضور یافت. طراحیهای او را نسلهای مختلف اعضای خاندانهای سلطنتی، بانوان اول و ستارگان سینما پوشیدند؛ از الیزابت تیلور و نانسی ریگان گرفته تا شارون استون.
از لباسهای ماندگار روی فرش قرمز ولنتینو میتوان به پیراهن سیاهوسفیدی اشاره کرد که جولیا رابرتز سال ۲۰۰۱ هنگام دریافت اسکار برای بازی در «ارین براکویچ» (Erin Brockovich) پوشید. همچنین لباس ابریشمی زردی یکطرفهای که کیت بلانشت سه سال بعد در مراسم اسکار به تن داشت.
او با دایانا، شاهدخت ولز، هم رابطه نزدیکی داشت و دایانا اغلب با لباسهای پرجزئیات ولنتینو دیده میشد.
فراتر از رنگ قرمزی که امضادار ولنتینو بود، او به افزودن پاپیون، چین، تور و گلدوزی، این جزييات زنانه و دلفریب، به طراحیهایش هم شهرت داشت.
جولیا رابسون، روزنامهنگار مد، میگوید: «او واقعا خیاط ثروتمندان و افراد نامدار بود.» او به رادیو خبر ایبیسی گفت: «لباسهایی بسیار گرانقیمت و زیبا، از بهترین پارچهها و ابریشمهایی که میشد خرید. فرم کلی لباسهای او، بدن زنان را طوری میپوشاند که گویی یک گلدان یونانی است؛ لغزان و ظریف. افراد با لباسهای او درخشان، جوانتر، زیباتر، ثروتمندتر و قدرتمندتر به نظر میرسیدید و همین بود که چنین مشتریانی داشت.»
او یکی از آخرین غولهای واقعی مد بود
امپراتوری ولنتینو در گذر دههها با افزودن پوشاک آماده، لباس مردانه، جواهرات و کیف و کفش گسترش یافت. او و جیامتی در سال ۱۹۹۸ این نشان تجاری را حدود ۳۰۰ میلیون دلار آمریکا (۴۴۵ میلیون دلار) به یک هلدینگ ایتالیایی فروختند، اما ولنتینو تا یک دهه بعد هم در نقش طراح باقی ماند.
آخرین نمایش مد او ژانویه ۲۰۰۸ در پاریس برگزار شد؛ شهری که آن را خانه دوم خود و خاستگاه عشقش به مد میدانست.
ولنتینو اغلب همراه سگهای پاگ (Pug) خود دیده میشد. با موهایی بینقص، پوستی برنزهکاراملی و کتشلوارهایی خوشدوخت؛ تجسم همان تجملی که به صحنه مد میآورد.
درگذشت او تنها چند ماه پس از مرگ اسطوره دیگر سبک ایتالیایی، جورجو آرمانی، رخ داد. هر دو از آخرین چهرههای نسل پیشگام طراحانی بودند که پیش از تجاریشدن گسترده مد، فعالیت میکردند.
کارول تان کارشناس مد میگوید: این دو «نماینده دورانی بودند که یک طراح صاحبنام هویت یک نشان تجاری را شکل میداد.»
او افزود: «ولنتینو و آرمانی مظهر عصری از اقتدار خلاقیت ناب بودند. با رفتن آنها، چشمانداز صنعت کاملا دگرگون شد. موفقیتشان از شهود، سلیقه شخصی و ارتباط مستقیم با زنانی که لباسشان را میپوشیدند، سرچشمه میگرفت، نه از کمیتههای شرکتی یا ساختارهای بازاریابی جهانی که امروز صنعت مد را قبضه کردهاند.»
گوئینت پالترو، بازیگر، درباره مرگ او نوشت گویی فصلی از تاریخ بسته شد و از مردی یاد کرد که «همیشه موقع شام به من گیر میداد که دستکم کمی ریمل بزنم».
دوناتلا ورساچه نیز در اینستاگرام نوشت: «امروز یک استاد واقعی را از دست دادیم که هنر او برای همیشه در خاطر خواهد ماند.»
سایمون لانگلند، مدیر خرید مد در فروشگاه هارودز لندن، از ولنتینو بهعنوان «یکی از آخرین غولهای واقعی مد» یاد کرد.
الساندرو میکله، مدیر خلاق فعلی خانه مد ولنتینو، هم در اینستاگرام نوشت که هنگام کار روی مجموعه بعدی که قرار است ماه مارس در رم و نه پاریس رونمایی شود، همچنان «نگاه» ولنتینو را احساس میکند. او ولنتینو را مردی توصیف کرد که تعریف «ممکن» را تغییر داد؛ فردی با «ظرافتی کمیاب، انضباطی خاموش و عشقی بیحد به زیبایی».
