با پایان مسابقات دور نخست مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ در بامداد پنجشنبه ۲۸ خرداد، تصویری اولیه اما معنادار از مدعیان قهرمانی، شگفتیسازان احتمالی و تیمهایی که با وجود لغزش هنوز در جمع نامزدهای اصلی باقی ماندهاند، شکل گرفته است. هرچند تجربه دورههای گذشته نشان میدهد که قضاوت نهایی پس از تنها یک مسابقه میتواند گمراهکننده باشد، عملکرد تیمها در همین ۲۴ دیدار نخست، درباره روند احتمالی این دوره از رقابتها، نشانههای مهمی ارائه کرده است.
در میان تمام مدعیان، دو تیم بیش از همه نگاهها را به خود جلب کردهاند که اتفاقا فینالیستهای جام جهانی قبلی هم بودهاند: آرژانتین و فرانسه، دو تیمی که نهتنها مسابقاتشان را با پیروزی آغاز کردند، بلکه نوع نمایش آنها نیز نشان داد که همچنان در بالاترین سطح فوتبال ملی جهان قرار دارند.
آرژانتین با پیروزی قاطع برابر الجزایر، بار دیگر ثابت کرد که حتی در سال ۲۰۲۶ نیز همچنان تیمی وابسته به درخشش لیونل مسی است، اما این وابستگی دیگر به معنای ضعف نیست. درست است که مسی با ثبت هتتریک، علاوه بر قرار گرفتن در صدر جدول گلزنان، نشان داد که هنوز قادر است سرنوشت مسابقات بزرگ را تغییر دهد، اما نکته مهم در مورد آرژانتین تنها سه گل مسی نبود. این تیم در کنترل ضرباهنگ مسابقه، انتقال سریع توپ و استفاده از فضاهای خالی نیز یکی از کاملترین نمایشهای دور نخست را ارائه کرد. آلبیسلسته نهتنها برنده شد، بلکه مانند یک مدعی قهرمانی بازی کرد.
فرانسه نیز با شکست سه بر یک سنگال، پیامی مشابه برای رقبا فرستاد؛ تیمی که در هر بازی مجبور است دوجین ستاره را روی نیمکت بنشاند و از نظر کیفیت بازیکنان اصلی و ذخیره، در میان تیمهای حاضر، یکی از کاملترین ترکیبها را در اختیار دارد.
خروسها در برابر حریفی که از نظر فیزیک و سرعت، ظرفیت ایجاد دردسر داشت، بدون اضطراب، بازی را کنترل کردند و نشان دادند که همچنان یکی از جدیترین نامزدهای فتح جاماند.
انگلستان نیز با نمایشی تهاجمی و پرانرژی مقابل کرواسی و پیروزی چهار بر دو، نشان داد که پس از دههها ناکامی در فتح جامهای بزرگ، این بار با نسل جدیدی از ستارگان، تحت هدایت توماس توخل، سودای پایان دادن به طلسم تاریخی خود را در سر دارد و میتواند یکی از جدیترین مدعیان قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۶ باشد.
با این حال اگر قرار باشد تنها بر اساس دور نخست، یک تیم را مقتدرترین مدعی قهرمانی معرفی کنیم، بسیاری از کارشناسان احتمالا آلمان را انتخاب خواهند کرد. پیروزی پرگل شش بر یک مقابل کوراسائو شاید برابر حریف ضعیفی به دست آمد، اما این شیوه بازی ژرمنها بود که اهمیت داشت. آلمان از همان دقایق ابتدایی با پرس سنگین، حملات موجی و جابهجایی مداوم بازیکنان، حریف را تحت فشار قرار داد و نشان داد که یکی از آمادهترین تیمهای حاضر در جام است.
بهترین تفاضل گل مرحله نخست نیز به آلمان رسید. این آمار اگرچه در نگاه اول صرفا یک عدد به نظر میرسد، در جام جهانیها اغلب نشانهای از آمادگی هجومی و اعتمادبهنفس تیمها محسوب میشود. آلمان ناگلزمن سالها پس از فرازونشیبهای متعدد، اکنون دوباره شبیه تیمی بازی میکند که میتواند تا آخرین روز جام در رقابت باقی بماند.
در کنار این سه قدرت سنتی، هلند نیز یکی از امیدوارکنندهترین نمایشهای دور نخست را ارائه کرد. اگرچه نارنجیپوشان در نهایت با تساوی مقابل تیم آماده ژاپن متوقف شدند، کیفیت فنی، سرعت انتقال توپ و تنوع تاکتیکی آنها نشان داد که یکی از خطرناکترین تیمهای این جاماند. هلند شاید مانند فرانسه یا آرژانتین در مرکز توجه نباشد، اما تیمی است که توانایی شکست دادن هر حریفی را دارد.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
تساوی هلند هم بیش از آنکه نقطه ضعف این تیم باشد، نشاندهنده پیشرفت چشمگیر فوتبال آسیا است. ژاپن در یکی از جذابترین نمایشهای مرحله نخست، نشان داد که دیگر نمیتوان آن را صرفا یک تیم سختکوش دانست. ساموراییها از نظر سازماندهی دفاعی، کیفیت تکنیکی و سرعت ضدحملات، در سطحی قرار دارند که رسیدن به مراحل پایانی جام را به هدفی واقعبینانه تبدیل کرده است.
کره جنوبی نیز با نمایشی سراسر هجومی و پیروزی در مسابقه نخست، بار دیگر قدرت فوتبال شرق آسیا را به نمایش گذاشت. کرهایها طی دو دهه گذشته بهتدریج فاصله خود را با قدرتهای سنتی کاهش دادهاند و اکنون تیمیاند که کمتر کسی علاقه دارد در مراحل حذفی مقابل آن قرار بگیرد. سرعت بالا، آمادگی بدنی و انسجام تاکتیکی کره جنوبی را به یکی از خطرناکترین تیمهای خارج از دایره مدعیان سنتی تبدیل کرده است.
در سوی دیگر، اسپانیا یکی از ناامیدکنندهترین نتایج دور نخست را ثبت کرد. تساوی برابر کیپورد برای تیمی با این تعداد ستاره و استعداد، نتیجهای قابلقبول نبود. با این حال، کمتر کسی حاضر است اسپانیا را از فهرست مدعیان خارج کند. این تیم همچنان یکی از بااستعدادترین ترکیبهای حاضر در جام را در اختیار دارد و مشکل اصلیاش بیش از آنکه به ضعف ساختاری مربوط باشد، به کارآیی در یکسوم پایانی زمین مرتبط است.
همین مسئله درباره برزیل و پرتغال نیز صدق میکند. این دو تیم نیز در بازی نخست، انتظارات را براورده نکردند، اما کیفیت بازیکنان و تجربه بینالمللی آنها به اندازهای است که نمیتوان تنها با یک مسابقه درباره سرنوشتشان قضاوت کرد. جام جهانی بارها نشان داده است که برخی قهرمانان بزرگ، مسابقات را با لغزش آغاز کردند، اما در ادامه به اوج رسیدند.
در میان سایر تیمها، کلمبیا، سوئد و آمریکا نیز عملکردی امیدوارکننده داشتند. کلمبیا یکی از متعادلترین نمایشهای دور نخست را ارائه کرد و در حمله و دفاع، عملکردی کمنقص داشت. آمریکا نیز نشان داد که میزبانی جام با نسل جدید فوتبالیستهای این کشور همراه شده است و دیگر نمیتوان آن را صرفا یک میزبان دانست.
در نهایت، مهمترین پیام پایان دور نخست شاید این باشد که فاصله میان قدرتهای سنتی و تیمهای در حال رشد کمتر از هر زمان دیگری شده است. کیپورد توانست اسپانیا را متوقف کند، مراکش از برزیل امتیاز گرفت، کنگو برابر پرتغال مقاومت کرد و ژاپن هلند را متوقف کرد.
این نتایج نشان میدهد که در جام جهانی ۴۸ تیمی، نامها همچنان اهمیت دارند، اما دیگر تعیینکننده نیستند. با این حال اگر قرار باشد پس از پایان هفته نخست یک فهرست کوتاه از جدیترین مدعیان قهرمانی تهیه شود، نام آرژانتین، فرانسه، آلمان و انگلستان در صدر خواهد بود و پشت سر آنها، تیمهایی مانند اسپانیا، هلند و شاید برزیل قرار میگیرند؛ تیمهایی که هنوز فرصت کافی برای اثبات تواناییهایشان دارند.
جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک هفته از مسیر طولانی خود را پشت سر گذاشته، اما همین ۲۴ مسابقه نخست نشان داد که رقابت برای فتح جام از همیشه فشردهتر است. اگر دور اول معیار درستی باشد، فوتبال جهان ممکن است بار دیگر حضور آرژانتین و فرانسه را در جمع مدعیان اصلی شاهد باشد، اما در جامی که ژاپن، کره جنوبی، مراکش و کیپورد میتوانند معادلات را بر هم بزنند، هیچ پیشبینی قطعی نیست.
