شورای سردبیری نیویورک‌پست در یادداشتی درباره وضعیت ایران نوشت که ترامپ کار نیمه‌تمامی در ایران دارد که باید تمام کند و باید به نفع مردم ایران وارد عمل شود.

در این مقاله آماده است، در حالی که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در داووس نخبگان جهانی را با واقعیت‌های روابط بین‌الملل روبه‌رو می‌کند، یک موضوع ناتمام دست‌کم تا حدی دست او را بسته است: خط قرمزی که برای حاکمان جمهوری اسلامی ترسیم کرد.

نزدیک به سه هفته از زمانی می‌گذرد که ترامپ برای نخستین بار هشدار داد اگر جمهوری اسلامی «طبق عادت همیشگی‌اش معترضان مسالمت‌آمیز را به‌طور خشونت‌آمیز بکشد، ایالات متحده آمریکا به کمک آن‌ها خواهد آمد»؛ سخنانی تند که بارها تکرار شد.

در عباراتی مانند «آماده شلیک هستیم» یا «بهای سنگینی خواهند پرداخت» ابهام چندانی وجود ندارد، چه برسد به خطاب مستقیم او به معترضان که گفت «کمک در راه است».

اکنون بیش از یک هفته از زمانی می‌گذرد که ترامپ گفت بخشی از دلیل تعللش این است که تهران دست‌کم فعلا معترضان را اعدام نمی‌کند. او گفت «ایران اعدام بیش از ۸۰۰ نفر را لغو کرد» و افزود که برای این اقدام «احترام زیادی» قائل است.

با این حال، رژیم اینترنت را قطع کرده تا ارتباطات عمومی را مختل کند و شهرهای ایران را با نیروهای سپاه پاسداران، بسیج و حتی نیروهای عرب خارجی منتقل‌شده از لبنان و عراق پر کرده است؛ نشانه‌ای روشن از این‌که حاکمان نگران‌اند نیروهای عادی ایرانی حاضر به شلیک به هم‌وطنان خود نباشند.

همان اندک اخباری که به بیرون درز می‌کند نشان می‌دهد حکومت همچنان قربانی می‌گیرد و حتی از خانواده‌ها هزاران دلار مطالبه می‌کند تا پیکر عزیزان کشته‌شده‌شان را تحویل بگیرند.

ما حتی لحظه‌ای باور نداریم که ترامپ از لفاظی‌های توخالی مقام‌های رژیم درباره واکنش جمهوری اسلامی در صورت عملی‌شدن تهدیدها هراسی داشته باشد. تهران پس از نابودی برنامه هسته‌ای‌اش واکنش قابل‌توجهی نشان نداد و اکنون نیز توان چندانی برای اقدام ندارد.

معنادار است که ترامپ روز شنبه گفت: «وقت آن است که به دنبال رهبری جدید در ایران باشیم» و افزود که زمان رفتن علی خامنه‌ای «بیمار» فرا رسیده است.

مایک والتز، سفیر آمریکا در سازمان ملل، هفته گذشته هشدار داد که ترامپ «مرد عمل» است.

اوایل سال جدید از ترامپ خواستیم موضع‌گیری کند و گفتیم: «مانند باراک اوباما نباش که بارها از ایستادن علنی در کنار معترضان ایران عقب نشست و حتی در محکوم‌کردن سرکوب خونین آن‌ها تردید کرد.»

ترامپ سخن گفت و موضع گرفت. اما اوباما پیش‌تر در خاورمیانه یک سابقه فاجعه‌بار دیگر هم بر جا گذاشت؛ زمانی که «خط قرمز» معروفش را در سوریه ترسیم کرد و وعده داد اگر رژیم از سلاح شیمیایی استفاده کند، اقدام خواهد کرد، اما وقتی بشار اسد چنین کرد، عقب نشست.

این شکست، ضعف بنیادی اوباما را عیان کرد؛ تصادفی نیست که مدت کوتاهی بعد، ولادیمیر پوتین نخستین تهاجم خود به اوکراین و اشغال کریمه را آغاز کرد.

اگر در نیم‌قرن حاکمیت روحانیون در ایران درسی وجود داشته باشد، این است که هیچ توافق پایداری با یک حکومت دینی که شعار رسمی‌اش «مرگ بر آمریکا» است، امکان‌پذیر نیست.

از همین رو، حمله به این رژیم استبدادی در چارچوب «اول آمریکا» قرار می‌گیرد.

گزارش‌ها حاکی است ناوگروه ضربتی آبراهام لینکلن در راه منطقه است و تا آخر هفته به آن‌جا می‌رسد.

بنابراین امیدواریم مسئله، «چه زمانی» باشد نه «آیا» ترامپ اقدام خواهد کرد؛ هم به خاطر معترضانی که خود او به آن‌ها امید داد و هم به خاطر جهان.

ترامپ بارها سخت‌گیری خود را نشان داده است؛ بنابراین خلف وعده به مردم ایران شاید او را به اندازه اوباما ضعیف جلوه ندهد.
اما چنین کاری باعث خواهد شد متحدان و دشمنان، هر تهدید آینده‌ای را با «بی‌اعتمادی به بزرگی تهران» بسنجند.