چهل‌و‌هفت سال پس از ۲۶ دی، آن روز تاریک که شاه ایران با چشمانی اشکبار از وطن رفت تا مقابل هموطنانش نایستد، مردم ایران «جاوید‌ شاه»‌گویان به دست رژیمی تشنه بقا، در خون خود می‌غلتند.

زن و مرد، پیر و جوان، دانشگاهی و بازاری، کارمند و خانه‌دار، فقیر و غنی، در مقیاسی گسترده، در صدها نقطه ایران از شمال تا جنوب و شرق و غرب، به رغم سرکوب خونین، روزها و شب‌های متوالی در خیابان ماندند و برای نخستین بار بلندتر از شعارهای سلبی، آنچه می‌خواهند را فریاد زدند: «پهلوی برمی‌گرده»، «جاوید شاه».

همین ویژگی‌ها، خیزش ملی ایرانیان را با جنبش‌های اعتراضی سال‌های اخیر که در مواردی حکومت موفق شد آن را منحرف کند یا بخشی از جامعه از آن دور ماند، متفاوت می‌کند.

حضور انبوه جمعیت در خیابان‌های شهرهای کوچک و بزرگ در سراسر ایران با پرچم ملی شیروخورشید و تصاویر خانواده پهلوی در پاسخ به فراخوان‌های شاهزاده رضا پهلوی، تحلیلگران را شگفت‌زده کرد و منتقدان را به اندازه‌ای در بهت فرو برد که به انکار واقعیت پناه بردند.

خیزش ملی ایرانیان و خواسته‌هایش به اندازه‌ای وسیع، شفاف و ملموس است که بی‌سابقه‌ترین موضع‌گیری‌ها را بین مقامات و رهبران غربی به دنبال داشته است. مواضعی که کمترین خروجی آن، آسیب‌پذیر‌تر شدن رژیمی است که همین حالا در ضعیف‌ترین وضعیت است.

آنچه که در سه هفته منتهی به ۲۶ دی‌ماه اتفاق افتاد، یک نقطه غیرقابل بازگشت است، هم برای مردم ایران، و هم برای حکومتی که با کشتار و بازداشت، تهدید و ارعاب و قطع اینترنت و خطوط ارتباطی ۹۰ میلیون ایرانی را گروگان گرفته است.

همانطور که حکومت هرگز نمی‌تواند به چهره‌ ساختگی خود پیش از جنگ ۱۲ روزه بازگردد، بازگشت به قبل از دی‌ماه ۱۴۰۴ هم میسر نیست؛ حالا مردم می‌دانند چه می‌خواهند و این از هر خطری برای جمهوری اسلامی بزرگتر است.

۴۷ سال طول کشید تا حسرت فروخورده از ایرانی که شاه ساخت و می‌توانست امروز باشد در حنجره ایرانیان به فریادی رسا و آگاهانه تبدیل شود که روشنی آینده را در بازگرداندن عظمت گذشته می‌دانند.