ذخایر نفت شناور ایران رو به پایان است. به گزارش مریتایم، اقدام آمریکا به محاصره دریایی ایران طی ۱۰ هفته گذشته مانع خروج هرگونه نفتکش ایرانی یا نفتکش‌های «ناوگان سایه» از خلیج فارس شده است. در فاصله کوتاهی در تابستان که محدودیت‌ها علیه کشتی‌ها و بنادر ایران به‌طور موقت برداشته شد، تهران توانست ذخایر نفت انباشته‌شده روی آب در خلیج فارس را به‌سرعت خارج و ذخایر شناورش را عمدتا در آب‌های مالزی تجدید کند.

از آن زمان، ایران برای تامین تقاضای مشتریانش که تقریبا همگی چینی‌اند، به فروش نفت خام از همین ذخایر شناور متکی بوده است. این ذخایر تا ماه جاری امکان ادامه صادرات و حفظ درآمدهای نفتی را فراهم می‌کرد، اما اکنون تقریبا به پایان رسیده است. 

برآورد شرکت کپلر نشان می‌دهد در ابتدای اکتبر حدود ۱۵ میلیون بشکه نفت ایران همچنان روی آب ذخیره شده بود و انتظار می‌رود این میزان تا اواسط اکتبر تخلیه شود. البته بر اساس برخی برآوردها، این ذخایر کمی بیشتر دوام می‌آورد. با این حال، صورتحساب فروش باقی‌مانده باید ظرف دو ماه تسویه شود و به این ترتیب، دولت ایران تا پایان دسامبر ممکن است جریان درآمدی را از دست بدهد که تاکنون حدود ۴۰ درصد منابع مالی‌اش را تامین می‌کرد.

کاهش شدید درآمدها لزوما به‌معنای فروپاشی فوری حکومت نیست. منابع باقی‌مانده احتمالا در راستای اولویت‌های امنیت ملی از جمله بازسازی برنامه هسته‌ای، تولید موشک‌های بالستیک و پدافندی برای جبران ذخایر مصرف‌شده در جنگ و پرداخت حقوق و هزینه‌های عملیاتی صرف خواهد شد. در نتیجه، فشار اولیه بیشتر متوجه شهروندان عادی خواهد بود.

با نزدیک شدن زمستان، این فشار می‌تواند به‌شکل کمبود بیشتر برق و سوخت و کاهش واردات مواد غذایی نمود پیدا کند. همچنین، احتمال تاخیر یا عدم پرداخت حقوق کارکنان بخش‌های صنعتی، نفت و گاز وجود دارد که می‌تواند اعتصاب‌ها و اعتراض‌های کارگری را در پی داشته باشد. بر اساس داده‌های تریدینگ اکونومیکس (Trading Economics)، تورم حدود ۹۰ درصد است و افزایش دستمزدها احتمالا از رشد قیمت‌ها عقب خواهد ماند؛ این وضعیت تامین مواد غذایی اساسی، گرمایش خانه و هزینه سوخت و رفت‌وآمد کاری را دشوارتر می‌کند.

در چنین شرایطی، اعتراض به افزایش غیرقابل‌تحمل هزینه زندگی و کمبود نیازهای اولیه ممکن است گسترش پیدا کند. همایون فلکشاهی، تحلیلگر کپلر، نیز می‌گوید تا زمانی که اقدام عملی و قابل‌راستی‌آزمایی مانند آزادسازی دارایی‌ها، کاهش محاصره یا ازسرگیری واقعی تردد نفتکش‌ها رخ ندهد، اخبار مربوط به «مذاکرات سازنده» را نباید نشانه آغاز تنش‌زدایی پایدار دانست.