در حالی که میلیون‌ها نفر در افغانستان در فقر و گرسنگی به سر می‌برند، رژیم طالبان کارزاری برای جمع‌‌آوری کمک برای مردم به غزه و فلسطین به راه انداخت و حمدالله فطرت، معاون سخنگوی رژیم طالبان، چهارشنبه ۲۶ فروردین (۱۵ آوریل) اعلام کرد که ۵۳۰ تن کمک به ارزش حدود ۵۰۰ هزار دلار از طریق ۴۲ کامیون به غزه ارسال شد.

او در حساب خود در ایکس نوشت که این کمک‌ها مواد غذایی، پوشاک و سایر مواد ضروری بودند که میان ۲۲ هزار خانواده در غزه توزیع شدند. طالبان ویدیویی منتسب به ارسال این محموله کمکی به غزه را هم منتشر کردند که نشان می‌دهد این کمک‌ها در قالب کاروان‌های زمینی انتقال داده شده‌اند. 

درباره نحوه تامین این کمک‌ها جزئیات بیشتری منتشر نشده است. 

ضیاء احمد تکل، رئیس اطلاع‌رسانی و روابط عمومی وزارت خارجه رژیم طالبان، گفت که این کمک‌ها به دستور ملا محمد حسن آخند، نخست‌‌وزیر طالبان، جمع‌آوری و اهدا شدند و اضافه کرد که «امارت اسلامی طالبان» از کشورهای تاثیرگذار خواسته است که برای برقراری و تثبیت آتش‌بس در غزه اقدام‌های «موثری» انجام دهند.  

او گفت: «امارت اسلامی (طالبان) تاکید می‌کند که مسئله فلسطین باید با توجه به حقوق مشروع مردم فلسطین و واقعیت‌های تاریخی حل‌‌وفصل شود.» 

این برای نخستین بار نیست که رژیم طالبان کمک‌های غذایی و پوشاک به غزه ارسال می‌کند. این رژیم کارزار جمع‌ آوری کمک مالی برای غزه را بیش از یک سال است که در دستور کار دارد. 

رژیم طالبان پیش‌تر هم از بخشی از کارکنان دولت خواسته بود بخشی از حقوق ماهانه خود را به مردم فلسطین و غزه اهدا کنند؛ اقدامی که با توجه به وضعیت اقتصادی کارمندان دولت، با مخالفت‌هایی همراه شد. 

طالبان که کنترل شدیدی بر مساجد دارند، از طریق آخوندها و واعظان مردم را به اعطای کمک مادی به مردم فلسطین و غزه تشویق و در مساجد و شهرها کارزارهای جمع‌‌آوری کمک برگزار می‌کنند. این روند باعث شده است که بخشی از این کمک‌ها از سوی مردم عادی و تحت تاثیر تبلیغات مذهبی تامین شود. 

هرچند مقام‌های طالبان تلاش کردند در جمع‌‌آوری این کمک‌ها مستقیم ایفای نقش نکنند، روند ارسال پول و انتقال کمک‌ها به غزه را این رژیم مدیریت کرد و نقش اصلی در هماهنگی و انتقال این کمک‌ها را نیز خود بر عهده داشت.

در طول یک سال گذشته بارها گزارش‌هایی مبنی بر ارسال کمک از افغانستان به غزه منتشر شده است. در این مدت، شهروندان افغانستان هم تحت تاثیر تبلیغات و هم به دلیل انگیزه‌های دینی، به این کارزارها کمک کرده‌اند. 

افغانستان تحت حاکمیت طالبان به کشوری بدل شده است که میلیون‌ها تن از ساکنان آن زیر خطر فقر و گرسنگی قرار دارند و حتی بخشی از آنان افغانستان توانایی خرید نان تازه را هم ندارند. سطح دسترسی مردم به مواد غذایی در برخی مناطق هم به‌شدت کاهش یافته و خانواده‌ها با حداقل امکانات معیشتی زندگی می‌کنند.  میزان فقر و گرسنگی به حدی در افغانستان رسیده است که بخشی از مردم کشور با عبور قاچاقی از مرزها برای کار به ایران، ترکیه و کشورهای اروپایی می‌روند؛ مسیری که اغلب با خطرات جدی همراه است و در مواردی به مرگ یا ناپدید شدن این مهاجران منجر می‌شود. 

با این حال رژیم طالبان و شخص ملا هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، فقر را «تقدیر الهی» توصیف کرده و تاکید کرده است که مردم نباید از وضعیت خود شکایت کنند، بلکه باید شکرگزار «امارت اسلامی طالبان» باشند. طالبان با همین توجیه، از بهبود وضعیت معیشتی، ایجاد فرصت‌های شغلی و کاهش فقر شانه خالی می‌کنند و در عین حال از مردم نیز می‌خواهند که از وضعیت موجود شکایت نکنند و آن را بپذیرند. 

این در حالی است که طی چهار سال و نیم که از حاکمیت مجدد طالبان در افغانستان، می‌گذرد این رژیم توانسته است درآمدهای خود را از طریق جمع‌‌آوری مالیات و استخراج گسترده منابع و معادن زیرزمینی افزایش دهد. با این حال بخش عمده این عواید صرف امورحکومتداری، هزینه‌های مقام‌های طالبان و همچنین فعالیت‌های نظامی می‌شود. 

طالبان میزان درآمد و هزینه‌های مصرفی خود را نیز به‌ شکل شفاف اعلام نمی‌کنند و امور مالی‌ را به‌ صورت غیرشفاف و پنهانی اداره می‌کنند. در چنین شرایطی، بخشی از این عواید صرف اهداف ایدئولوژیک از جمله ساخت و گسترش مساجد و مدارس دینی می‌شود. روندی که کمک به غزه نیز در کنار آن، در چارچوب پیوندهای اعتقادی و ایدئولوژیک طالبان تعریف و توجیه می‌شود.