برای رئیس‌جمهور ترامپ، مذاکرات با ایران به نوعی بازگشت به گذشته است، با این تفاوت مهم که همه آنچه از اوایل ژوئن ۲۰۲۵ رخ داده، جستجوی این توافق را مشکوک کرده است.

ابتدا، در ژوئن، برنامه هسته‌ای ایران و رده‌های بالای نظامی آن با حملات اسرائیل و سپس آمریکا آسیب دید که ضعف جمهوری اسلامی، نفوذ اطلاعاتی اسرائیل و آسیب‌پذیری هوایی آن را آشکار کرد. دوم، در دسامبر و ژانویه، مردم ایران برای پایان دادن به حکومت ناکام رژیم خود قیام کردند. سوم، رژیم در ادامه با وجود درخواست‌های مکرر ترامپ برای خودداری از خشونت، هزاران نفر از مردم خود را قتل‌عام کرد.

ترامپ هشدار داده بود: «اگر آنها شروع به کشتار کنند، ما وارد عمل خواهیم شد. بهتر است شلیک نکنید چون ما هم شلیک خواهیم کرد.» و هنگامی که عوامل رژیم به تیراندازی پرداختند، رئیس‌جمهور به ایرانیان اطمینان داد که «کمک در راه است.»

زمان لازم بود، اما اکنون یک ناوگان آمریکایی وارد منطقه شده است. همچنین سامانه‌های دفاع هوایی تاد و پترویت برای محافظت از پایگاه‌های آمریکا و متحدانش در اسرائیل و خلیج فارس در برابر هر گونه تلافی ایران مستقر شده‌اند. در ژوئن، تهدیدات جمهوری اسلامی چندان جدی نبود، اما آمریکا به آرامی برتری حمله و دفاع را تثبیت می‌کند. همه این اقدامات هزینه‌بر است و بعید است ترامپ آن را بدون هدف انجام دهد.

با این حال، فرستاده آمریکا، استیو ویتکاف، روز سه‌شنبه عازم خاورمیانه است. ترامپ سیگنال‌های متناقض می‌فرستد اما می‌گوید برای توافق نیز آماده است. تهران اعلام کرده مذاکرات برای اواخر این هفته در ترکیه برنامه‌ریزی شده، اما سوال کلیدی این است که پس از همه تحولات، چه چیزی برای مذاکره باقی مانده است؟

پیش از جنگ ۱۲ روزه ژوئن، ترامپ به علی خامنه‌ای دو ماه فرصت داد تا برنامه هسته‌ای خود را متوقف کند. رهبر جمهوری اسلامی آن را رد کرد، بنابراین اورشلیم و واشینگتن خود وارد عمل شدند و مواد هسته‌ای ایران را عمیقا زیر زمین دفن کردند. اکنون امتیازدهی در زمینه غنی‌سازی سوخت هسته‌ای، حتی اگر رژیم مایل باشد، اهمیت چندانی ندارد.

تهران احتمالا در ازای امتیازات هسته‌ای خواستار رفع تحریم‌ها خواهد شد، اما این تنها به رژیم فرصت می‌دهد تا قدرت خود را تقویت کرده و سرکوب را ادامه دهد. چه پیامی به مردم ایران می‌دهد، مردمی که برای اعتراض جان خود را به خطر انداختند؟

آمریکا همچنین خواستار محدود کردن برنامه موشکی ایران و پایان حمایت آن از نیروهای نیابتی تروریستی است. اینها ایده‌های خوبی هستند، اما به قول نویسندگان، وعده‌های پوشالی خواهند بود که آیت‌الله احتمالا به آنها عمل نخواهد کرد. همان‌طور که ایرانیان می‌دانند، این رژیم حاضر است کشور خود را به فقر و خطر بیندازد تا سیاست خارجی «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» را دنبال کند. این رژیم به دنبال گسترش انقلاب است، نه زندگی مسالمت‌آمیز با همسایگان.

هرگونه رفع تحریم اکنون به معنای خیانت به معترضان است که به وعده‌های ترامپ دل بسته‌اند و رژیم لرزان را احیا می‌کند. همچنین به منطقه پیام می‌دهد که رئیس‌جمهور آمریکا عقب‌نشینی کرده، که می‌تواند پیامدهای مخربی برای سه سال آینده ریاست جمهوری ترامپ داشته باشد.

به مثال اوباما در سوریه نگاه کنید: خط قرمز علیه استفاده از سلاح‌های شیمیایی را اعمال نکرد و روسیه از خلا به وجود آمده در سوریه استفاده کرد و سپس به اوکراین رفت، و نتیجه آن خونریزی و فاجعه بیشتر شد، زیرا بازدارندگی آمریکا بی‌اثر دیده شد.

راه بهتر برای ترامپ این است: به معترضان کمک کند تا آیت‌الله و نیروهای سرکوبگرش را سرنگون کنند. امید مردم ایران را نابود نکند؛ به آنها اعتماد به نفس بدهد تا علیه رژیمی که تنها پاسخش گلوله است، ادامه دهند. سقوط رژیم ایران وضعیت کل منطقه را بهبود می‌بخشد و چین و روسیه را از محور دشمنان آمریکا تضعیف می‌کند.

قیمت نفت اکنون پایین‌تر از ابتدای جنگ ۱۲ روزه ژوئن است و آمریکا گزینه‌هایی برای کاهش اختلالات دارد. رژیم ایران و نیروهای نیابتی آن ضعیف‌ترین وضعیت خود را دارند و مردم منتظرند. ترامپ فرصت خود را ساخته است و اکنون زمان اوست تا این فرصت تاریخی را غنیمت بشمارد.

ترجمه یادداشت شورای سردبیری وال استریت ژورنال