جمهوری اسلامی ایران از توافق‌های سیاسی نه به‌عنوان تعهدی راهبردی برای تغییر رفتار، بلکه به‌مثابه ابزاری موقت برای کاهش فشارهای سیاسی و کسب زمان در مواجهه با بحران‌ها استفاده می‌کند