این ماده رازآلود را نخستین بار فریتس تسویکی ستاره‌شناس، در سال ۱۹۳۳ به‌عنوان راهی برای توضیح نیروی گرانشی لازم به منظور جلوگیری از متلاشی شدن یک خوشه کهکشانی در هنگام چرخش پیشنهاد کرده بود