در جریان اعتراضهای سراسری علیه جمهوری اسلامی، مردم ایران نشان دادند که در حال تاریخسازیاند و حتی در این راه از جانشان هم گذشتهاند.
جهان آزاد دیگر نمیتواند ادعا کند مطمئن نیست مردم ایران چه خواستههایی دارند یا در مواجهه با آنچه رخ داده است، ادعای بیطرفی کند. ایرانیان از دیگران نمیخواهند از طرف آنها صحبت کنند، بلکه میخواهند به آنها کمک کنند کاری را که شروع کردهاند، به پایان برسانند و در این شرایط، فوریت اقدام بینالمللی بیشازپیش افزایش یافته است.
این هفته، اروپا بالاخره نشان داد که صدای مردم ایران را شنیده است. ایتالیا به درخواستها برای قرار دادن نام سپاه پاسداران در فهرست گروههای تروریستی واکنش مثبت نشان داد و با این تصمیم، دامنه مانور سیاسی در اتحادیه اروپا را محدودتر کرد. اکنون فرانسه و اسپانیا تنها دو کشور عضو این اتحادیهاند که مانع از این میشوند که این نهاد اروپایی به طور جمعی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را یک سازمان تروریستی معرفی کند.
مردم ایران دههها است که تحت خشونت سازمانیافته حاکمان این کشور قرار دارند. این برقراری نظم و قانون نیست؛ آنها در یک جنگ ناعادلانه قرار گرفتهاند که در آن حاکمان میتوانند علیه غیرنظامیان از اسلحه استفاده کنند و با اعدامهای فراقضایی، ناپدیدسازیهای قهری، اعترافات اجباری، شکنجه و سانسور گسترده، معترضان را سرکوب کنند. در یک طرف یک دولت تمامیتخواه ایستاده است و در طرف دیگر مردم بیسلاح.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
با وجود قطعی شدید ارتباطات، ویدیوها و شهادتهای عینی همچنان منتشر میشوند و دیگر در مورد میزان خشونت به کار رفته در خیابانهای ایران تردیدی وجود ندارد. سازمانهای حقوق بشری معتبر کشته شدن هزاران نفر را تایید کرده و هشدار دادهاند که تمام ارقام موجود، تقریبا به طور قطع، به دلیل محدودیتهای دسترسی و قطعی اینترنت، کمتر از تعداد واقعی است.
ابعاد، سازمانیافتگی و هدفمندی این سرکوب، طبق تعریف اساسنامه ۱۹۹۸رم، در حد جنایت علیه بشریت ارزیابی میشود و بر اساس اصل «مسئولیت حمایت» (R2P) سازمان ملل که با هدف حفاظت از مردم در برابر جنایات گسترده تدوین شده و اتحادیه اروپا رسما آن را پذیرفته است، رسیدن به این آستانه تعهد به اقدام را فعال میکند. در این نقطه، بیعملی دیگر خویشتنداری نیست، بلکه نوعی شکست اخلاقی، سیاسی و قانونی خواهد بود.
علاوه بر تعداد بالای کشتهشدگان، هزاران معترض بازداشتشده با تهدید قریبالوقوع اعدام در ایران روبرو هستند. مقامهای ارشد قضایی جمهوری اسلامی هشدار دادهاند که تداوم اعتراض، بهویژه اگر به «حمایت خارجی ادعایی» نسبت داده شود، مصداق محاربه یا «جنگ با خدا» است؛ اتهامی که مجازات آن اعدام است و در گذشته برای توجیه اعدامهای گسترده پس از ناآرامیها به کار رفته است. بازداشتهای خودسرانه و فقدان دادرسی عادلانه، جان بازداشتشدگان را در معرض خطری روشن و قابل پیشبینی قرار میدهد و تعهدات جامعه بینالمللی را تشدید میکند.
مردم ایران شجاعانه در حال مقابله با چالش پیش روی خود هستند و عاملیت، انسجام و عزم خود را نشان دادهاند. بنابراین مسئولیت اکنون به بیرون از مرزهای ایران منتقل میشود؛ ابتدا برای کمک و در صورت لزوم، برای اقدام جمعی زمانی که خود دولت مرتکب جنایات فجیع میشود.
از این تعهدات شش اقدام مشخص نتیجه میشود:
اول، غیرنظامیان باید از طریق کاهش ظرفیت رژیم برای ارتکاب جنایات، محافظت شوند. این امر مستلزم تعیین رسمی سپاه پاسداران بهعنوان یک سازمان تروریستی در داخل و خارج از ایران است (با توجه به نقش محوری آن در خشونت سازمانیافته علیه غیرنظامیان). این مطابق با استانداردهای قانونی اروپا است. ایتالیا در این زمینه اقدام کرده است و اکنون فرانسه و اسپانیا باید از آن پیروی کنند تا اتحادیه اروپا بتواند یکپارچه عمل کند.
دوم، این اتحادیه باید اقدامهای اقتصادی هماهنگ و پایداری علیه جمهوری اسلامی اعمال کند. مثل مسدود کردن داراییهای رژیم تحت چارچوبهای تحریمهای اتحادیه اروپا و همچنین شناسایی، توقیف و برچیدن نفتکشهای «ناوگان ارواح» که سرکوب را تامین مالی میکنند و تحریمها را دور میزنند.
سومین تعهد تضمین حق دسترسی به اطلاعات است. خاموشی دیجیتال ایران نقض جدی آزادیهای تحت حمایت کنوانسیون اروپایی حقوق بشر است. دسترسی آزاد، ایمن و مداوم به اینترنت باید از طریق استقرار گسترده اتصال ماهوارهای و فناوریهای ارتباطی امن تضمین شود.
چهارم، اتحادیه اروپا باید به سمت پایان دادن به مصونیت دولتها از مجازات حرکت کند. این به معنای اخراج نمایندگان رژیمهای دخیل در سرکوب مردم از پایتختهای اروپایی و آغاز اقدامهای قانونی علیه مسئولان جنایت علیه بشریت تحت اختیارات جهانی است؛ اصلی که قبلا از سوی چندین کشور عضو اتحادیه اروپا به رسمیت شناخته شده است.
پنجم، اتحادیه باید آزادی فوری و بیقیدوشرط همه زندانیان سیاسی را مطالبه کند.
و در نهایت، اروپا باید یک اولتیماتوم روشن صادر کند و خواستار آن شود که سازمانهای غیردولتی مستقل در زمینه امور بشردوستانه و حقوق بشر فورا، بدون محدودیت و در بازه زمانی مشخص، به داخل ایران دسترسی پیدا کنند.
حمایت از ایرانیان نه لطف و صدقه است و نه مداخله، بلکه عملی کردن تعهدات حقوقی و سیاسی است که اتحادیه اروپا پیشتر پذیرفته است. رژیم تهران طی ۴۷ سال گذشته، تروریسم دولتی را اعمال کرده، خشونت صادر کرده، منطقه را بیثبات کرده و به تهدیدهای هستهای را دامن زده است. مقابله با این روند از منظر امنیتی ضرورت دارد، نه از منظر ایدئولوژیک.
برگرفته از پولیتیکو
