دکتر حمیده چوبک، باستان‌شناس و مدیر پیشین پایگاه میراث فرهنگی الموت، با اشاره به پیشینه تاریخی و ساختار این دژ تاریخی گفت: «همیشه می‌گویند مغول‌ها چگونه دلشان آمده چنین بنای ارزشمندی را تخریب کنند. گنبدخانه یا مرکز فرمانروایی قلعه الموت، محل سکونت حسن صباح و جانشینانش بوده و دیوارهای حفاظتی آن با ضخامت حدود دو متر، امنیت این قلعه را تامین می‌کرده است.» این پژوهشگر که بیش از ۲۵ سال از زندگی حرفه‌ای خود را صرف کاوش، مرمت، حفاظت و تهیه پرونده ثبت جهانی این مجموعه کرده است، با بیان اینکه قلعه الموت شامل مجموعه‌ای از انبارهای آذوقه برای مقاومت در برابر محاصره‌های طولانی و مخازن آب سرپوشیده بوده، درباره سختی‌های این پروژه افزود: «تیم باستان‌شناسی به‌صورت مداوم و شبانه‌روزی در سخت‌ترین شرایط و کنار پرتگاه‌هایی با احتمال سقوط، به کاوش در قلعه الموت پرداخته‌اند. کاری بسیار دشوار که شاید تنها با سختی کار خبرنگاران قابل مقایسه باشد.» «قلعه الموت و استحکامات وابسته» پس از بیش از دو دهه پژوهش، کاوش و مرمت، به‌تازگی به عنوان سی‌امین اثر فرهنگی ملموس ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.