خیام‌خوانی بوشهر در سال‌های اخیر به یکی از شناخته‌شده‌ترین جلوه‌های موسیقی جنوب ایران تبدیل شده است. انتشار گسترده اجراهای جمعی، حضور «خیامی» در برنامه‌های عمومی و نقش رویدادهایی مانند جشنواره «کوچه»، این شیوه موسیقایی را به مخاطبانی رسانده که شاید پیش‌تر نام آن را هم نشنیده بودند. در شکل‌های تازه‌تر اجرا، زنان نیز حضوری آشکارتر و جدی‌تر پیدا کرده‌اند؛ تغییری که می‌توان آن را بخشی از پوست‌اندازی سنتی دانست که میان مجلس خصوصی، اجرای صحنه‌ای و موسیقی مردمی در حرکت است. «خیام‌خوانی بوشهری»، یا «خیامی» از دل شادی جمعی بیرون آمده است. در منابع فرهنگی تاریخی، آن را گونه‌ای شاد و سرگرم‌کننده از موسیقی بوشهر معرفی می‌کند که در بزم‌ها، مجلس‌ و هم‌نشینی‌های شبانه اجرا می‌شده است. درباره زمان شکل‌گیری خیام‌خوانی سند قطعی در دست نیست. برخی منابع آن را هنری بسیار قدیمی و ریشه‌دار دانسته‌اند، برخی قدمتش را حدود یک قرن برآورد کرده‌اند و شماری از آگاهان محلی، پیدایش آن را به دوره قاجار نسبت می‌دهند.