مرگ تدریجی شرکت ویکتوریا سیکرت

پایانی خوش برای داستانی اسف‌بار و ضد زن

مدل‌های ویکتوریا سیکرت، نیویورک

Mike Coppola / GETTY IMAGES NORTH AMERICA / AFP

این شرکت‌ِ لباس‌ زیر زنانه و میراث‌ دارِ رقت‌انگیزِ پدرسالاری دست‌وپا می‌زند تا در جهانی که رو به جلو می‌رود زنده بماند.

امسال سال خوشی برای شرکت ویکتوریا سیکرت نبوده است.

نخست آن‌که این شرکت لباس زیر زنانه بابت گفتن این‌که به مدل‌های تراجنسیتی خوش‌آمد نمی‌گوید به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و اندکی بعد «یان سینگر» مدیرعامل این شرکت هم کناره‌گیری کرد. در ماه مه هم خبر رسید که نمایش مد سالانه‌ی این شرکت هم دیگر پخش تلویزیونی نخواهد داشت و هفته‌ی قبل هم «شانینا شایک» مدل «ویکتوریا سیکرت» اعلام کرد که نمایش مد سال ۲۰۱۹ به کلی لغو شود.

اکنون «اد رازق» مدیر ارشد بازاریابی«ویکتوریا سیکرت» که متولی اصلی برگزاری نمایش مذکور است بعد از ۳۶ سال حضور در این شرکت استعفا داده است.

در مصاحبه‌ای در نوامبر گذشته نیز که از«رازق» پرسیده بودند که آیا زنان تراجنسیتی اجازه‌ دارند در نمایش مد حضور یابند گفته بود: «نه خیر. فکر نکنم. اما چه ایرادی دارد؟ این نمایش قرار است تفننی باشد.» البته «رازق» ناچار شد بابت این گفته‌اش بیانیه‌ی معذرت‌خواهی منتشر کند. چندی بعد هم «سینگر» شرکت را ترک کرد.

اکنون درست یک هفته بعد از آن که شرکت «ویکتوریا سیکرت» از تغییر نگرش خود به مدل‌های تراجنسیتی خبر داده است و «والنتینا سامپایو» برزیلی تراجنسیتی را در بخش ورزشی خود موسوم به «ویکتوریا سیکرت صورتی» به کار گرفته است خود «رازق» شرکت را ترک کرده است. «سامپایو» هم در اینستاگرام راجع به  این اخبار و خطاب به دنبال‌کنندگان خود نوشت «هرگز از رویاپردازی دست برندارید».

خیلی هم خوب، اما انگار امواج دگرگونی در قلمرو بهپوشی چنان شتابان علیه «ویکتوریا سیکرت» اوج گرفته که  به کار گرفتن «سامپایو» هم تیری است در تاریکی و از سر نومیدی است.

«ویکتوریا سیکرت» نخستین میراث‌دار رقت‌انگیز پدرسالاری نیست که ناشیانه تقلا می‌کند تا با ادا و اطوار احترام‌گذاری به تراجنسیتی‌ها خود را هم‌آهنگ با ارزش‌های نوین نشان دهد. مجله‌ی «پلی‌بوی» نخستین بار در سال ۲۰۱۷ بود که گزارش اصلی خود را به یک مدل تراجنسیتی اختصاص داد. هم‌چنین در دسامبر پارسال بود که به منظور قرار گرفتن در سرخط‌های خبری، برای نخستین بار گذاشتند تا شرکت‌کننده‌ای تراجنسیتی در مسابقات دختر شایسته حضور یابد. کاری به شفافی لباس شنای دو تکه‌ی همان شرکت‌کننده که از جنس توری نازک بود.

«آنخلا پونسه»، تراجنسیتی دارنده‌ عنوان دختر شایسته‌ی اسپانیا، در شصت و هفتمین دوره‌ی رقابت‌های جهانی دختر شایسته در بانکوک به روی صحنه رفت و ظاهراً تصور می‌رفت که مخالفان سپر بیاندازند و تسلیم شوند.

خیلی شرم‌آور است که توقع دارند آدمی که بابت جراحی تغییر جنسیت ضربه‌ی روانی خورده است حالا برای اثبات خود بتواند به اندازه‌ی انتظاری که از زنان هست خود را کوچک کند. انگار علامت نهایی پیروزی و مقبولیت آن است که چقدر بتوانیم خود را بر اساس گرسنگی کشیدن‌ها و خوردن معجون پروتئین تعریف و محبوب کنیم.

«ویکتوریا سیکرت» را در سال ۱۹۷۷ زوج «روی» و «گای ریموند» تأسیس کردند تا مردانی که می‌خواهند برای همسران‌شان لباس زیر بخرند راحت‌تر باشند. نام شرکت برگرفته از نام ملکه «ویکتوریا» است که به نظر این زوج مظهر ظرافت بود.

راستش را بخواهید دشوار بتوان تصور کرد که ملکه «ویکتوریا» زیر لباس سوگواری زیرپوش جک‌دار مشکی از جنس اطلسی بپوشد. امروزه روز هم وضع بدتر است و نام «ویکتوریا سیکرت» با ظرافت نهایت فاصله را دارد. بیش‌تر یادآور غرفه‌های غم‌انگیز پایانه‌های فرودگاه، عطرهای تند ناخوشایند و کیف‌های راه‌راه رنگ ‌و رو رفته است و بویی از هیچ‌گونه ظرافت نبرده است. تنها چیزی که به نوعی مایه‌ی مباهات «ویکتوریا سیکرت» بوده است مدل‌های سرشناسی بودند که سرشار از غرور زنانگی بر صحنه‌ی نمایش‌های مد سالانه گام برمی‌داشتند.

نمایش راه رفتن سالانه‌ی زنان نیمه‌برهنه‌ا‌ی که سر تا پای‌شان آراسته به الماس و پولک است، بال‌هایی از جنس پر بر دوش دارند، کفش‌های پاشنه نوک‌تیز سرگیجه‌آور به پا دارند، سینه‌بندهای جک‌دار و شورت‌های تسمه‌دار پوشیده‌اند دست‌کمی از رقص برهنه‌ی امثال «کارلی کلوس»، «کندال جنر»، «گیگی» و «بلا  حدید» و «وینی هارولو» در لاس وگاس نداشت.

اما حتی آن‌ها که ده‌ها سال پیش پول کلانی می‌گرفتند  تا زنانگی را به نمایش بگذارند دیگر علاقه‌مند نیستند و ناقوس مرگ چنین کارهایی یقیناً به صدا در آمده است. «کلوس» ماه پیش در مصاحبه با مجله‌ی «ووگ» گفته بود که گمان نکند این نام تجاری بتواند موجودیت وی را «به خوبی نمایش دهد» و «آن نوع پیامی که من می‌خواهم برای زنان جوان سراسر جهان بفرستم در باره‌ی معنای زیبایی است.» «کلوس» دو سال سابقه‌ی همکاری با این نام تجاری را داشته است.

تماشاگران چنین نمایش‌هایی هم که زمانی تماشای‌شان از واجبات بود آب رفته است. این نمایش در سال ۲۰۱۳ میلادی ۹.۷ میلیون نفر تماشاچی داشت که در سال ۲۰۱۷ به ۵ میلیون کاهش یافت و پارسال هم فقط ۳.۳ میلیون نفر تماشاگر آن بودند.

در نهایت هم زنان دوست ندارند زیرپوشی را بخرند که برای طراح آن مهم نیست به دنده‌های آن‌ها فشار می‌آورد. چنین زیرپوشی فقط به آن‌ها خاطرنشان می‌کند که به خوش‌هیکلی زن فروشنده‌ی آن نیستند.

مدل‌های «ویکتوریا سیکرت» می‌توانند ادعا کنند که با خرامان خرمان راه رفتن در جلوی مردان چشم‌چران احساس توان‌مندی می‌کنند ولی در یکایک زنان تماشاگر این صحنه یا زنانی که هفته‌ها بعد عکس‌ها و فیلم‌های این صحنه‌ها را می‌بینند عکس این احساس ایجاد می‌شود. این صحنه‌ها محصولات فرهنگی است که ما را زیر کلیشه‌های زیبایی دفن می‌کند، کلیشه‌هایی که ما را تحقیر می‌کنند و می‌خواهند اسیر تزلزل‌های آن‌ها باشیم.

بنابراین ببخشید از این که «ویکتوریا سیکرت» دارد به راستی به فنا می‌رود و قطره‌ای هم اشک نمی‌ریزم.

بلکه مشتاقانه به آینده‌ای چشم دارم که شرکت‌های تحت مدیریت زنان جای این شرکت اسف‌بار را خواهند گرفت.

https://www.independent.co.uk/voices

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مقاله، نظر نویسنده بوده و سیاست یا موضع ایندیپندنت فارسی را منعکس نمی‌کند.

© The Independent

بیشتر از دیدگاه